Αντίσταση-Αγώνας-Δημιουργία

Η στάση των εργαζομένων στην ΕΡΤ αποτελεί φωτεινό παράδειγμα. Και επειδή το κοινωνικό-οικονομικό κατεστημένο στην Κύπρο δεν διαφέρει, αναδημοσιεύω το πάρα κάτω κείμενο. Ό,τι και να κάνουν η ΕΡΤ θα παραμείνει ανοιχτή. Είτε οι εργαζόμενοι αποσυρθούν είτε η κυβέρνηση στείλει τα ΜΑΤ όπως έκανε στον Υμηττό, η ΕΡΤ θα μείνει ανοιχτή στη συνείδηση πάρα πολλών ανθρώπων, ίσως όλων κι ας μην το συνειδητοποιούν. Γιατί η ΕΡΤ δεν είναι ένας οποιοσδήποτε φορέας, υπηρεσία, εταιρία ή οργανισμός του Δημοσίου. Η ΕΡΤ είχε πολλές αδυναμίες, τα έχουμε χιλιοπεί, αλλά μέσα στα χρόνια ενσάρκωσε πάρα πολλά όνειρα, υλοποίησε πάρα πολλά σχέδια, κράτησε ένα αντίβαρο στον διαρκή εκφυλισμό του πολιτικού συστήματος και στην πολιτισμική αλλοτρίωση που συντελέσθηκε τελικά με πρωταγωνιστές τα ιδιωτικά κανάλια που έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για να διαμορφώσουν τον πολίτη χαμηλών προδιαγραφών που είναι διάτρητος και χάνει από παντού. Φοβισμένος, πειθήνιος, παραπληροφορημένος, ημιμαθής, ανασφαλής, φτηνιάρης, ανταγωνιστικός και υποτελής στην εξουσία είναι κατάλληλος και πρόθυμος να χειροκροτήσει ακόμα και το βιασμό του και τον αφανισμό του. Η ΕΡΤ, αν και κρατική και υπό τον έλεγχο των κυβερνήσεων, τους καθότανε στο λαιμό. Ήταν ξένο σώμα στην παράγκα που έχουνε στο μυαλό τους για Ελλάδα. Παράγκα που δεν χωράει ούτε πολυφωνίες, ούτε πολιτισμό, ούτε –έστω ελάχιστη- αντικειμενικότητα. Στα χρόνια που το ραδιόφωνο, σε όλη την Ελλάδα, γάβγιζε αντί να παίζει μουσική και τραγούδια και η τηλεόραση βυθιζόταν στο έλος του «ριάλιτι σόου» και έπαιζε το ρόλο του κυματοθραύστη για να προστατεύει εμπόρους όπλων, εργολάβους και λαθρέμπορους, αυτούς που υφάρπαξαν τις συχνότητες και όλο το σινάφι τους, η ΕΡΤ συνέχισε τη μοναχική της πορεία ανάμεσα στις Συμπληγάδες. Τίποτα δεν σεβάστηκαν οι βάρβαροι. Τίποτα δεν αγαπάνε απ’ αυτό τον τόπο. Ούτε τη φυσική ομορφιά των τοπίων, ούτε τα δημιουργήματα των ανθρώπων, ούτε τους θεσμούς της δημοκρατίας. Κατεδαφίζουν, γκρεμίζουν, ισοπεδώνουν. Και είναι τόσο χυδαίοι και αδίστακτοι, που μας ξαφνιάζουν πάντα. Λες, κάθε φορά, δεν μπορεί να πέσουν τόσο χαμηλά. Και πέφτουν. Λες, δεν υπάρχει χαμηλότερα κι αυτοί το εφευρίσκουν. Το μέγεθος της απώλειας της ΕΡΤ είναι τεράστιο. Για τους εργαζόμενούς της, για τον πολιτισμό μας, για την εθνική μας υπόσταση. Γι’ αυτό, δεν θα ηρεμήσουμε μέχρι να την επαναφέρουμε σε πλήρη λειτουργία, και καλύτερη. Η ΕΡΤ έδωσε μαθήματα. Οι εργαζόμενοι κατόρθωσαν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Να κρατήσουν το κανάλι ανοιχτό και το ραδιόφωνο ανοιχτό για τόσες πολλές βδομάδες, με ποιότητα και ταλέντο. Έδειξαν πόσο ικανοί είναι ακόμα κι όταν ολόκληρη η κρατική μηχανή και όλοι οι ιδιωτικοί μηχανισμοί προπαγάνδας είναι εναντίον τους. Και έδειξαν τις μεγάλες δυνατότητες που έχει η κοινωνία να διαχειριστεί τις τύχες της χωρίς τη σαπισμένη κάστα που εξακολουθεί, με την προτροπή και στήριξη των ξένων, να ξεχαρβαλώνει την Ελλάδα. Δυνατότητες που μόνο εάν αξιοποιηθούν από την Αριστερά, που δυσκολεύεται να βρει το σφυγμό των δημιουργικών ανθρώπων, θα μπορέσει η Ελλάδα να αποτινάξει τα παράσιτα που την απομυζούν και να ανακάμψει. Κι αν πολλοί συμπολίτες μας ακόμα δεν έχουν καταλάβει σε τι λάκκο έχουν πέσει, η Αριστερά δεν πρέπει να τους χαϊδεύει, αλλά να τους ταρακουνάει. Στέλιος Ελληνιάδης Τελευταία τροποποίηση Τετάρτη, 07 Αύγουστος 2013 14:40 Δημοσιευμένο σε Περίπτερο Ιδεών

Αύγουστος!

Γειτόνοι μου να είστε καλά όπου και να είστε. Παρατείνεται την διαμονή σας εκεί όσον γίνεται πιο πολύ. Αν είναι δυνατό για πάντα. Σας ευχαριστώ για την ησυχία που μου προσφέρετε. Να ήταν πάντα Αύγουστος! Εκτός από την ησυχία είναι και τα σύκα και τα παπουτσόσυκα από το δικό μας περιβόλι.

Νύχτα στη Λευκωσία

Αφού πέρασαν αρκετά χρόνια που δεν πήγαμε νύχτα στο κέντρο της Λευκωσίας (χώρας), την περασμένη Παρασκευή μετά από ένα βάσανο από την πολλή τροχαία κίνηση και για να σταθμεύσουμε το αυτοκίνητο που δεν βρίσκαμε χώρο, πήγαμε στην πλατεία Ελευθερίας όπου δινόταν συναυλία μάλλον από κύπριους καλλιτέχνες. Διασχίσαμε την οδό Λήδρας και καταλήξαμε σε μια καφετερία στην Ονασαγόρου. Είχα την εντύπωση πως βρισκόμουν στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, ή σε κάποια άλλη πόλη του εξωτερικού. Τα διάφορα εστιατόρια, παγωταρίες, ταβέρνες, καφετερίες κ.α. ήταν γεμάτα κόσμο, και πολλοί άνθρωποι κάθε ηλικίας περπατούσαν στους πεζόδρομους. Διερωτώμαι όμως γιατί αυτές οι άβολες καρέκλες, τα ποτήρια σαν σωλήνες που μ’ ένα κούνημα του τραπεζιού ή αδέξιο άγγιγμα θα πέσει κάτω και το περιεχόμενο του θα τα καταβρέξει όλα; Καλή η ζωοφιλία αλλά σε τέτοιους χώρους πρέπει να παίρνουν και τους σκύλους τους και ενώ απολαμβάνεις το φαί σου, το παγωτό σου, ένας σκύλος μπροστά σου να χέζει έστω και αν ο ιδιοκτήτης του τα μαζεύει μ’ ένα σακούλι; Θα μάθουμε άραγε καμιά φορά να κυκλοφορούμε με τα λεωφορεία (και σ’ αυτό το ζήτημα η παρούσα κυβέρνηση αντί να κτίσει γκρέμισε προσπάθειες που έγιναν από την προηγούμενη διακυβέρνηση), ώστε να υπάρχει λιγότερη κίνηση στους δρόμους και επιτέλους πότε θα μάθουμε πως τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς, και όχι για τα’ αυτοκίνητα, ώστε οι πεζοί να μην περπατούν στους δρόμους με όλους τους κινδύνους; Η βόλτα γίνεται πιο άνετη και ευχάριστη στην πόλη αν περπατούμε με ασφάλεια πάνω στα πεζοδρόμια και χωρίς εμπόδια. Πότε θα εφαρμοστεί αυτός ο νόμος για την παράνομη στάθμευσή; Μπορώ να πω πως οι πεζόδρομοι Λήδρας και Ονασαγόρου είναι ένας καλός χώρος για να περάσει κάποιος το βράδυ του.

Πόσον περιπαίξιμον........;

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι ο ανώτερος λειτουργός του υπ. Οικονομικών (κ. Παντελή, ο οποίος συνόδεψε τον Αναστασιάδη στο eyrogroup), καθόταν στο γραφείο του και επειδή είχε ελεύθερο χρόνο, είπε να ετοιμάσει ένα νομοσχέδιο για κούρεμα (κλοπή) καταθέσεων και πήρε τηλέφωνο στην νομική υπηρεσία του κράτους και διάταξε ετοιμασία του νομοσχεδίου (κύριοι της νομικής υπηρεσίας έτσι λειτουργάτε; Όποιος σας τηλεφωνήσει από τα υπουργεία για να ετοιμάσετε νομοσχέδια το κάνετε;) Μπορούν στα υπουργεία οι ανώτεροι λειτουργοί να παίρνουν πρωτοβουλίες για να ετοιμάζουν νομοσχέδια; Γιατί τότε και άλλοι λειτουργοί δεν αναλαμβάνουν τέτοιες πρωτοβουλίες και για άλλα θέματα ώστε να επιλυθούν διάφορα προβλήματα; Ή δεν έχουν αυτοί εμπνεύσεις; Τότε δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Μήπως ο ανώτερος λειτουργός του υπ. Οικονομικών είναι άνθρωπος της τρόικα και λειτουργεί ως τέτοιος αγνοώντας την κυβέρνηση και τον πολιτικό του προϊστάμενο; Τότε προκύπτει θέμα σοβαρό για τον ίδιο, αλλά προκύπτουν και πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση. Μήπως ενέργησε κατόπιν εντολών του συναγερμού; Και πάλιν προκύπτουν ευθύνες για τον ίδιο και πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση. Τελικά στο γενικό πλαίσιο υποκρισίας και ψεμάτων στο οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση για να επιβάλει την πολιτική της, έδωσε εντολή να ετοιμαστεί νομοσχέδιο για την κατάσχεση των καταθέσεων και τώρα προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στον ανώτερο λειτουργό που συνόδεψε τον Αναστασιάδη και θέλουν να μας πουν επί πλέον πως δεν τον ενημέρωσε; Ε, κανεί ολάν, πόσον περιπαίξιμον; Πότε επιτέλους θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και το πολιτικό θάρρος να πουν καθαρά πως αυτές είναι οι θέσεις και η πολιτική τους; Αποστασιοποιούνται από την ιδεολογία τους τον νεοφιλελευθερισμό (Η Θάτσερ πέθανε οι ιδέες μένουν) παρουσιάζονται με άλλο πρόσωπο και στην πράξη προωθούν την νεοφιλελεύθερη πολιτική και το δόγμα του shock. www.aisopos.blogspot.com

Η πραγματικότητα ποιητικά!!!!!

(Αντιγράφηκε από aneforiwn.blogspot.com ανάρτηση 22 Σεπτεμβρη 2012). Δημήτρη Λιπέρτη: “Η Αρκοντιά” «Α παππού, ήρτεν ο Καλλής ‘που την Ληνούν, λαλούσιν, Τζι επέζεψεν στου Γιάκουμου τζιαι πάσιν να τοδ δούσιν. Εν ‘που τους πρώτους του χωρκού τζιαι τα γεννητικά του Φτάννουσιν ‘πού τον τόπον μας, η Κακουλλού εθ θκειά του. Αρκόντηνεν θέμι πολλά τζιαι για την αρκοντιάν του Όπου σταθούν, φουμίζουν τον. Μμα για την αθθρωπκιάν του Είπεν κανένας τίποτε; Αννοίξαν στόμαν, γυιέ μου; Θεέ μου, κάψε τζι άφησε να μεν τοδ δω ποττέ μου Τον πίσσην, τον λιμάντερον, τουν το κακόν κακκάτιν Που πάντα πάνω στο δικόν του άλλου εσ’ αμμάτιν. Αν έκαμεν, βρε Νικολή, ππαράδες τζιαι δανείζει, Θαρεύκεσαι τζι αθθρώπεψεν; τίποτες έντζι αξίζει, Η αρκοντιά καλή ένι, μμα να σ’η δικοσύνην Με την αγάπην, την τιμήν, την ελεημοσύνην. Ει δε τζιαν ου, ας μεν έσ’η ο άθθρωπος να φάη Τζιαι νάνι ασπροπρόσωπος όπου σταθή τζιαι πάει. Τούτος τζι όσοι του μοιάζουσιν, αφήτις ξισπιτώσουν Τζιαι κάμουν σ’ίλια δκυο κακά τους λας τζιαι γερημώσουν, Αφήτις πκιον τους κάμουσιν τ’ Άι Τζιεγκιά μανάλλιν Τζιεν τους αφήσουν για να φαν με πρότσαν με κουτάλιν, Αφήτις κάμουν τάρταλα τα έσ’ει τους, λαλούσιν Πως τηφ φτωχολογιάν πονούν τζιαι πως την αγαπούσιν. Τζι άμα γεράσουν τζι ύστερις πων να κλειδοστομιάσουν Πων ημπορούν ν’ αρπάξουσιν, να κλέψουν τζιαι να πκιάσουν, Κάμνουσιν τζιαι ταξίματα, στες εκκλησιές διούσιν Για να τους μνημονεύκουσιν αντάν να λουτουρκούσιν. Τζι ήνταν που δκιουν; Εν τους καμούς τ' ανήμπορου πλασμάτου Της ορφανιάς τα δάκρυκα, του ψυχομασ’ημάτου, Του γέρου τ’ αναστέναμαν, της ρκας το μοιρολόιν Τζιαι της σ’ηρκάς τα κλάματα που κάμαν χωρκολόιν Τζι ατσίππωτα στην εκκλησιάν δκιουν πρόσφορα τζιαι νάμαν Τζ’είνοι που κάψασιν τους λας τζ’ εσύρτην τόσον κλάμαν.» ΄Έτσι είναι τα πράγματα γι’ αυτό ψηφίζουμε ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΛΑ

θεωρία τζαι πράξη

Άτε τζαι πήες στο εκλογικό κέντρο τζαι εσκεδίασες του κάθε υποψήφιου πάνω στο κούτελο ένα σφυροδρέπανο, άλλου κότσινο, άλλου μαύρο, άλλου τσίτρινο, τι θαπετύχεις; Με τες θεωρίες τζαι τες κριτικές εν τζαι λύεις προβλήματα! Οι θεωρίες θέλουν επεξεργασία τζαι προσαρμογή στες δεδομένες συνθήκες. Αν με την ουδέτερη στάση σου είτε απέχοντας, είτε ρίχνοντας λευκό, είτε άκυρο, βοηθάς τη δεξιά και αυτούς που υποτίθεται πολεμάς, τι να κάνω τις θεωρίες σου. Έχεις λύσεις να προτείνεις εισηγήθου τες τζαι αγωνίστου να τες περάσεις. Δηλαδή αν πάω σε 10 καταστήματα τζαι δεν βρίσκω ρούχα να μου κάμνουν ή να μου αρέσκουν πρέπει να μείνω τίτσιρος μες την κρυάδα; Η κριτική έχει αξία αν συνοδεύεται τζαι από προτάσεις εφικτές. Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες τότε και μόνο όταν είναι εφικτές, όμως αν δεν έχεις τρόπο και κότσια να τις εφαρμόσεις, ας τις καλύτερα να μη τις λες! Με το να θκιαβάσεις ούλλα τα μαρξιστικά τζαι λενινιστικά βιβλία τζαι τα βιβλία ούλλων των επαναστατών, τζαι γεμόσεις τους τόπους σφυροδρέπανα εν τζαι είσαι περίτου επαναστάτης/τρια, κομμουνιστης/τρια. Ατε τζαι δεν ψηφίζουμε μη αριστερούς υποψήφιους τζαι δεν υποχωρούμε στις θέσεις μας, διατηρούμε τις επαναστατικές μας θέσεις ανεπηρέαστες από κάθε είδους συμβιβασμό, ποια επιρροή θα έχουμε στον κόσμο; πόσοι θα μείνουμε; Τι αγώνα θα κάνουμε οι τρεις τζαι ο κούκος;

Θεωρία τζαι πράξη!

Συνέδρια για είσπραξη χειροκροτημάτων

Ύστερα που δέκα χρόνια η κ.Ελένη θεοχάρους εκατάλαβεν ότι στο κόμμα της τον συναγερμόοι δημοκρατικές διαδικασίες, οι εκλογές, όπως τζαι τα συνέδρια εν σαν το παναΫρι, κάμνουντα για να καchιαρίζουν τζαι να νομίζει ο κόσμος ότι κάμνουν τίποτε σπουδαίον. Έγινε κανένα συνέδριο του συναγερμού στο οποίο να συζητηθούν τα διάφορα ζητήματα της κοινωνίας τζαι να παρουσιαστούν οι αποφάσεις τους;
Έτσι είναι όπως το είπεν η κ Ε. Θεοχάρους, κάμνουν συνέδρια για να εισπράσουν χειροκροτίματα. Αλλά τζαι για να κάμνουν παναΫριν αντιΑΚΕΛικόν τζαι αντικομμουνιστικόν.
Ατε-άτε τα συνέδρια τους να κρατήσουν μισήν ημέραν. Ποιος να προλάβει να μιλήσει τζαι τι να πεί, έτο εκτονόνεται ο Ν. Αναστασιάδης. Λαλλεί ποούλλα για να τους καλοπιάνει ούλλους.
Τζαι σου κυρία ευρωβουλευτίνα, αν είshες κκότσια, γιατί εν επήες στο συνέδριο τζαι να τους πεις πως διαφωνείς με τούτα, τζαι αν έθελες να βάλεις υποψηφιότηταν να δεις τι θα καταφέρεις; Ύστερα που το μπαΪραμιν τζαι που τες εφημερίδες τζαι τα ράδια ξέρουν ούλλοι να μιλούν, αλλά εν του αέρα που τα λαλούν.

Μωρίσιμα

Εξακολουθεί και σήμερα να μαθαίνετε στα μωρά η γλώσσα η οποία
μαθαινόταν από τους παππούδες μας.
Ακούοντας την (μαντάμ Σουσού) στη γειτονιά να μιλά στο μωρό της,
σημείωσα μερικές λέξεις σε κείμενο να δείξω τις λέξεις που χρησιμοποιούν
κάποιοι γονείς (ίσως και η πλειοψηφία)για να μάθουν τα παιδιά τους να
μιλούν λες και είναι πιο εύκολες από τις ανάλογες της κυπριακής ή της
πανελλήνιας δημοτικής γλώσσας.
Δηλαδή πρώτα τα μωρά μαθαίνουν τη γλώσσα των μωρών, μετά την
κυπριακή διάλεχτο και μετά στο σχολείο την πανελλήνια δημοτική.
Η μάνα:
Εν να κάμεις πάππου. Έλα τούτσιου δαμέ, να κάμεις άμμου το ουφφού σου
να πιείς τζαι μπρου. Άτε τζαί ύστερα να πάμε όππα με το πούα, να πάμε να
κάμουμε πίchι-πίch
ι στη μπλουμ. Εν να σε κάμω τέττε, μεν πιάνεις αχχά που
χαμέ εν να ξιμαρήσεις το μαμμά σου.
Αυτή η γλώσσα τώρα βέβαια εμπλουτίζεται με σριλαγκέζικα, ινδικά,
φιλιππινέζικα,βιετναμέζικα κ.λπ. Αφού την ανατροφή πολλών παιδιών την
έχουν αναλάβει οι οικιακές και παντός είδους βοηθοί.
Έsh
ει χάζιν, τώρα για συνέπειες…….
Διευκρίνιση: Η αιχμή για τις ξένες εργάτριες, είναι προς τους εργοδότες που
τις χρησιμοποιούν χωρίς μέτρο και περίσκεψη.

Αγανακτισμένος

Που τες βλακείες που ακούω αγανάκτησα τζαι γιώ. Εβαρέθηκα πιόν ν’ ακούω κάποιους να νομίζουν πως μας περιπαίζουν.
Ο Χρίστος Στυλιανίδης που θεωρείται καλός συζητητής, μιλώντας την Πέμπτη 12 Αυγούστου στον ΑΣΤΡΑ, αφού προσπάθησε να μας πείσει ότι καταστρεφόμαστε, ότι περίπου πεινούμε (αφού άρχισα να σκέφτομαι αν θα Έβρο κάτι να φάω το μεσημέρι), είπε χαρακτηριστικά ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (ας κάνει το πρώτο βήμα να ησυχάσουμε).
Αυτός είπε (ως συνήθως) που ξέρει τη γίνεται στην Ε.Ε. άκουσε να σχολιάζουν στους διαδρόμους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (διότι φαίνεται εκεί περνά τον χρόνο του, δεν ξέρω είναι συνοδός της Ε. Θεοχάρους ή του Κασουλίδη, ή μήπως είναι παρά τον Μπαρόζο) και να καταστρώνουν σχέδια για να μπει η Κύπρος στον μηχανισμό στήριξης.
Δεν χρειάστηκε να απαντήσει η κυπριακή κυβέρνηση. Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απάντησε ότι η κυπριακή οικονομία έχει υγιείς βάσεις και δεν υπάρχουν σκέψεις για να μπει η Κύπρος στον μηχανισμό στήριξης παρ’ όλο που χρειάζονται διαθρωτικές αλλαγές.
Παρόμοια απάντηση έδωσε και ο αρμόδιος επίτροπος Ολι Ρεμ πριν λίγες μέρες, όταν διάφοροι εδώ στην Κύπρο έλεγαν τα ίδια με τον Χρ. Στυλιανίδη.
Αφού νοιάζονται τόσο πολύ που καταστρεφόμαστε οι εκατομμυριούχοι αυτού του τόπου γιατί δεν δίνουν κάτι να σωθούμε και ζητούν να τα δώσουν όλα οι εργαζόμενοι;

Ο καρπός που έσπειρε το σύστημα βλάστησε

Κυριακή 31 Ιούλη 2011

ΔΙΕΘΝΗ
ΝΟΡΒΗΓΙΑ - ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΟ ΟΣΛΟ
Ο «καρπός» που «έσπειρε» το σύστημα «βλάστησε»
Η προσπάθεια αποστασιοποίησης των αστών από τον εθνικιστή αντικομμουνιστή δολοφόνο δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι προϊόν της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας
Μία βδομάδα έχει μεσολαβήσει από το μακελειό στη Νορβηγία, που στοίχισε τη ζωή σε οκτώ ανθρώπους από τη βομβιστική επίθεση στην έδρα της κυβέρνησης στην καρδιά του Οσλο, και την εν ψυχρώ δολοφονία 69 νέων στο νησί Ουτόγια, βόρεια του Οσλο, στην πλειονότητά τους έφηβοι μεταξύ 14 και 19 ετών, που προκάλεσε ο 32χρονος, Αντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ,που δηλώνει εθνικιστής και αντικομμουνιστής. Στο δήθεν «μανιφέστο» του στο διαδίκτυο των 1.5ΟΟ σελίδων, υπό τον τίτλο «2083 - Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας», σημειώνει: «Πριν ξεκινήσουμε τη σταυροφορία μας, πρέπει να εκπληρώσουμε το καθήκον μας αποδεκατίζοντας τον πολιτιστικό μαρξισμό»... Ο «αντικομμουνισμός» είναι κινητήριος μοχλός και το μεγαλόπνοο πλάνο του είναι «η ανακατάληψη της Ευρώπης από μια συντηρητική επανάσταση» και «η κάθαρσή της από το Ισλάμ και την κουλτούρα του μαρξισμού». Επίσης, αναφέρει ότι είναι μέλος του χριστιανικού Τάγματος των Ναϊτών,που, όπως λέει, ανασυστάθηκε στο Λονδίνο το 2002, ενώ ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αναφέρει ότι είναι δύο Βρετανοί, ένας Γάλλος, ένας Γερμανός, ένας Ολλανδός, ένας Ελληνας, ένας Ρώσος, ένας Νορβηγός και ένας Σέρβος, χωρίς όμως να τους κατονομάζει.
«Φυντάνια» σαν τον εν λόγω δολοφόνο δεν ξεφυτρώνουν από το... πουθενά, αλλά συμβαδίζουν με τη συνολική ρητορική και δράση, με τις επεμβάσεις που υλοποιούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. ΕΕ και ΝΑΤΟ, χρόνια τώρα, έχουν κάνει σημαία τους τον «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο ενάντια σε όποιον δεν τους αρέσει, και τον αντικομμουνισμό, που γνωρίζει μεγάλη έξαρση με την προσπάθεια εξίσωσης φασισμού κομμουνισμού και του ξαναγραψίματος και της παραχάραξης της Ιστορίας, ώστε να συκοφαντηθεί η προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.
«Μανιφέστο» μισαλλοδοξίας και ρατσισμού
Το «μανιφέστο» του Νορβηγού φονιά αποτελεί μία συρραφή πολλών κειμένων, που βρίσκονται ευρύτατα στο διαδίκτυο αλλά και στα διεθνή ΜΜΕ. Η πλειονότητα αυτών είναι αναπαραγωγές κειμένων του γνωστού Αμερικανού «Γιουναμπόμπερ», του καθηγητή των μαθηματικών του Μπέρκλεϊ που επί μία εικοσαετία έσπερνε τον τρόμο στις ΗΠΑ με τις επιστολές-βόμβες και είχε και αυτός σοβαρό θέμα με τους «αριστερούς» που... είχαν κυριεύσει την πανεπιστημιακή κοινότητα. Του γνωστού «θεωρητικού» μπλόγκερ Φιόρντμαν, που τα κείμενά του εναντίον του Ισλάμ «κοσμούν» όλες σχεδόν τις εθνικιστικές και ακροδεξιές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Του Βρετανού Πολ Ρέι, πρώην μέλους του ακροδεξιού κινήματος «English Defence League» (EDL), τον οποίο ο Μπρέιβικ αποκάλεσε «μέντορά του», και ο οποίος έσπευσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα «Times» να καταδικάσει τις επιθέσεις στη Νορβηγία, τις οποίες χαρακτηρίζει «πραγματικά διαβολικές» και να διαβεβαιώσει ότι ουδέποτε είχε οποιαδήποτε επαφή μαζί του, διαψεύδοντας ότι είναι αρχηγός της οργάνωσης των «Ναϊτών Ιπποτών»...
Υπάρχουν κείμενα του Γερμανού δημοσιογράφου Χένρικ Μ. Μπρόντερ, που για χρόνια μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Die Welt» αλλά και του περιοδικού «Der Spiegel» καταδίκαζε και έριχνε ανάθεμα για την «παράδοση» και την «υποταγή της Ευρώπης στο Ισλάμ». O Μπρόντερ ερωτώμενος από δημοσιογράφους εάν νοιώθει μετανιωμένος που τα κείμενά του τα μνημονεύει ο Μπρέιβικ ήταν αποστομωτικός: «θα έλεγα τα ίδια και σήμερα». Εξάλλου ο Μπρόντερ περιλαμβάνει τον εαυτό του στη λίστα των επικριτών του Ισλάμ, στην οποία επίσης περιλαμβάνονται και ο Γερμανός συγγραφέας Τίλο Σαραζίν - τις απόψεις του οποίου θεωρούν νομιμοποιημένες και στελέχη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) και ο Ολλανδός πολιτικός Γκερτ Βίλντερς.
Στο μανιφέστο επίσης εμπεριέχονται στοιχεία και για χώρες, με ορισμένες να είναι μάλιστα στις πρώτες θέσεις των εχθρικών χωρών, όπως π.χ. η Γερμανία. Η Ελλάδα, και άλλες βαλκανικές χώρες κατέχουν περίοπτη θέση στο μανιφέστο του Μπρέιβικ, καθώς θεωρούνται ως «μέτωπα» κατά της ισλαμοποίησης, με την Τουρκία και την Αλβανία να αποτελούν τις κύριες εστίες κινδύνου εξισλαμισμού της Ευρώπης. Κατά τον Μπρέιβικ, η Αλβανία πρέπει να «τεμαχιστεί» και να διαμοιραστεί σε Ελληνες και Μαυροβούνιους. Εκδηλη είναι η «λατρεία» του Μπρέβικ για την Ελλάδα, που έχει «υποστεί δεινά από τους "βαρβάρους"» ενώ κατηγοριοποιεί τα πολιτικά κόμματα, καταγράφοντας ως φίλους το ΛΑ.Ο.Σ., τη «Χρυσή Αυγή» και άλλα φασιστοειδή, ουδέτερη θεωρεί τη ΝΔ και εχθρούς το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και το ΣΥΝ.
Ουσιαστικά όλα αυτά τα κείμενα αποτελούν τη σπορά της μισαλλόδοξης ρητορείας, του ρατσισμού και του αντικομμουνισμού που διαπερνά τα αστικά κόμματα της Ευρώπης που σιγοντάρουν και σπρώχνουν τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα.Πολλά από αυτά συμμετέχουν ή είναι στην κυβέρνηση, όπως στην Αυστρία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Δανία και την Ουγγαρία και είναι βεβαίως «λαμπροί» σύμμαχοι της «δημοκρατικής» ΕΕ.
«Ο παράδεισος που έγινε κόλαση»
Η Νορβηγία δεν αποτελεί εξαίρεση και επ' ουδενί πρόκειται για τον «παράδεισο που μετατράπηκε σε κόλαση», όπως αρέσκονται τις τελευταίες ημέρες να χαρακτηρίζουν τα αστικά ΜΜΕ τη χώρα του βορρά, δηλαδή πριν και μετά το μακελειό.
Ο πρωθυπουργός, Γιενς Στόλτενμπεργκ, επικεφαλής της κυβέρνησης Συνασπισμού (Εργατικοί, Πράσινοι και το Κόμμα του Κέντρου), στην πρώτη σύντομη θητεία του μεταξύ 2000 - 2001, υιοθέτησε την ατζέντα των Βρετανών Νέων Εργατικών και προώθησε σειρά αντιλαϊκών μέτρων με περικοπές αποδοχών και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Πολιτική που συνέχισε μετά την επανεκλογή του το 2005, ενώ από το 2009, ο πρωθυπουργός έχει πλέον υιοθετήσει το σύνθημα του προέδρου Ομπάμα, «Γιενς, μπορούμε» από το «Ναι, μπορούμε»...
Οι επιθέσεις στα λαϊκά δικαιώματα προκαλούν, όπως είναι αναμενόμενο, εντάσεις και κοινωνική αναταραχή και η κυβέρνηση του συνασπισμού, που βρίσκεται στην εξουσία ως έχει από το 2005, τις «χειρίζεται» με την υποδαύλιση των αντι-μεταναστευτικών αισθημάτων, όπως και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ποιος άραγε μπορεί να ξεχάσει ότι πρώτη όλων η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγελα Μέρκελ διακήρυξε πέρσι ότι το «πολυπολιτισμικό μοντέλο απέτυχε»; Ατζέντα που έσπευσε δημόσια να υιοθετήσει και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είχε χαρακτηρίσει «αποβράσματα» τους νέους των προαστίων της γαλλικής πρωτεύουσας, παιδιά μεταναστών, που εξεγέρθηκαν στα τέλη του 2005.
Φόβητρο ή και «εναλλακτική» ο φασισμός
Πρόκειται για μία συνολική εικόνα που σε συνδυασμό με τη βαθύτατη καπιταλιστική κρίση, προξένησε μάλλον πανικό τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών της Ευρώπης, όσον αφορά τις λαϊκές αντιδράσεις. Ετσι πριν καν περάσει το εμφανιζόμενο ως «σοκ» των πρώτων 24ωρων, άρχισε η εκστρατεία απο-ιδελογικοποίησης. Χτίζεται το προφίλ ενός «μοναχικού ψυχασθενή». Τα ΜΜΕ συνεχίζουν τη συνηθισμένη εκστρατεία συσκότισης όσον αφορά τις αιτίες, επικεντρώνοντας στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, της κράτησης κλπ.
Ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις από όλη την Ευρώπη, με ανακούφιση βγάζουν ανακοινώσεις αποστασιοποίησης από τις εγκληματικές και αποτρόπαιες πράξεις του Μπρέιβικ, δίχως όμως να μπορούν να κρύψουν και τη «σαγήνη τους» για τις ιδέες. Την ίδια στιγμή, οι αστυνομικές επιχειρήσεις - «σκούπα» σε διάφορες χώρες της Ευρώπης συνεχίζονται, σε μία καταφανή προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αποστασιοποιηθεί δήθεν από την ακροδεξιά που, όμως είναι σπλάχνο της. Στη Γερμανία επί 48 ώρες οι γερμανικές αρχές ανακοινώνουν συλλήψεις, αλλά και κατάσχεση όπλων στη Στουτγάρδη και άλλες πόλεις, ενώ στη Φινλανδία οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψη ενός ανθρώπου, που ανακρίνεται προκειμένου να διαπιστωθεί εάν σκόπευε να χρησιμοποιήσει σε κάποια επίθεση τα χημικά που είχε προμηθευτεί, ανάλογα με αυτά που είχε προμηθευτεί και χρησιμοποιήσει ως πρώτη ύλη ο Μπρέιβικ.
Παραφωνία ή μη θέληση υποταγής στη «γραμμή» οι δηλώσεις του ευρωβουλευτή της ιταλικής Λέγκας του Βορρά - κυβερνητικού εταίρου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι - Μάριο Μποργκέζιο,ο οποίος χαιρέτισε τις ακροδεξιές απόψεις του Νορβηγού μακελάρη: «Αν εξαιρέσεις τη βία, ορισμένες από τις απόψεις που εξέφρασε είναι σωστές... Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, είναι άριστες» δήλωσε ο Μποργκέζιο στο ραδιοφωνικό σταθμό «Il Sole-24 Ore».
Ανέφερε, επίσης, ότι συμφωνεί με τις ιδέες του Μπρέιβικ κατά του Ισλάμ και υιοθέτησε τις κατηγορίες κατά της Ευρώπης ότι παραδόθηκε αμαχητί στους μουσουλμάνους. Με τις απόψεις του Μπρέιβικ συμφώνησε και ο Γάλλος βουλευτής του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Ζακ Κουτελά,χαρακτηρίζοντας τον Μπρέιβικ «αντιστασιακό» και «υπερασπιστή της Δύσης». Τα σχόλιά του προκάλεσαν την παρέμβαση της προέδρου Μαρίν Λεπέν, που απάλλαξε τον Κουτελά από τα καθήκοντά του και τον παρέπεμψε για διαγραφή στο πειθαρχικό συμβούλιο, όχι προφανώς για τις πολιτικές του απόψεις, αλλά για το πολιτικό κόστος που θα έχουν προφανώς στο αναδυόμενο αστέρι της γαλλικής πολιτικής σκηνής, που έχει τη στήριξη του συστήματος. Δεν έπραξε το ίδιο όμως για το άλλο στέλεχος του κόμματός της, τον Λοράντ Οζόν, τον «ιδεολόγο οικολόγο», που με σειρά μηνυμάτων στο «τουίτερ» εξέφρασε την υποστήριξή του στον Μπρέιβικ: «Για να εξηγήσει κανείς το δράμα στο Οσλο, πρέπει να αναλογιστεί την έκρηξη της μετανάστευσης: εξαπλασιάστηκε από το 1970»... Ο εθνικισμός, η ακροδεξιά, ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός ήταν και θα είναι στη φαρέτρα του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


Σελίδα 23
Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Λέτε;

Στη βεράντα και το υπόστεγο του σπιτιού μου, έχουν χτίσει φωλιές τα χελιδόνια. Στο κήπο μου γεμίζουν τα δέντρα διαφόρων ειδών πουλιά. Το πρωί με ξυπνούν εκατοντάδες πουλιά σπουργίτια και άλλα που δεν ξέρω τις ονομασίες τους. Όλα αυτά τα πουλιά μοιράζονται τον χώρο χωρίς να μαλώνουν για το φαγητό, σε ποιο πουλί ανήκει το κάθε κλαδί και κύρια δεν διώκει το ένα είδος πουλιού το άλλο επειδή είναι διαφορετικό! Λέτε να έχουν περισσότερο μυαλό από τους ανθρώπους;

Δημοκρατία για ποιάν τάξη;

Απαντήσεις για τη δημοκρατία και τις λαΪκές συνελεύσεις των αγανακτησμένων πολιτών.
Από την εφημερίδα Ριζοσπάστης.

Δημοκρατία για ποια τάξη;


Η συζήτηση που αναπτύσσεται με τη συμμετοχή επιφανών εκπροσώπων της αστικής τάξης για το πολιτικό σύστημα, για τη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από την καπιταλιστική οικονομική κρίση. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η ανάγκη αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, της θεσμικής θωράκισης - εξασφάλισης της σταθερότητας του αστικού κράτους, εντείνεται ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης.
Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος αντιμετωπίζει προβλήματα τόσο εξαιτίας της μαζικής λαϊκής δυσαρέσκειας, όσο και λόγω της όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα αλλά και μέσα στην ΕΕ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μερίδα της αστικής τάξης προβάλλει σήμερα την άποψη για ανάγκη άλλου μείγματος της αστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.
Το ποιο μείγμα διαχείρισης επιλέγεται σε κάθε φάση καθορίζεται από αντικειμενικές ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι από την ικανότητα διαχείρισης κάθε πολιτικής δύναμης.
Η κάθε φορά, όμως, αστική διαχείριση έρχεται αντιμέτωπη με αντιφάσεις που πηγάζουν από την ίδια τη λειτουργία του καπιταλισμού και δεν μπορούν να ξεπεραστούν από αυτήν. Με το ένα ή το άλλο μείγμα, η έξοδος από την κρίση στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων θα σημάνει απαξίωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης με μακρόχρονες επιπτώσεις στη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Τα παραπάνω δε γίνονται εύκολα κατανοητά, όπως επίσης δε χωράει εύκολα στο μυαλό γιατί είναι αναπόφευκτη η μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων στην περίοδο της κρίσης, όταν, μάλιστα, έχει προηγηθεί περίοδος καπιταλιστικής ανόδου και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Ετσι δημιουργείται και αντικειμενικά το έδαφος, ώστε αυθόρμητα οι αιτίες της κρίσης και της αντιλαϊκής επίθεσης που τη συνοδεύει να αναζητούνται όχι στην ίδια τη φύση της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά σε λανθασμένες πολιτικές επιλογές, σε «προδότες», σε «λαμόγια», σε «κλέφτες», σε «ανίκανους» πολιτικούς κ.λπ. Ετσι αποδίδονται ευθύνες στους αστούς πολιτικούς και όχι στην οικονομία που υπηρετούν, δηλαδή στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στο πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων και όχι στα ίδια τα μονοπώλια.
Η παραπάνω αντίληψη δεν αναπτύσσεται τόσο αυθόρμητα όσο φαίνεται, τόσο τα αστικά ΜΜΕ και πολλοί αστοί αναλυτές όσο και τμήματα αστικών πολιτικών δυνάμεων την προπαγανδίζουν. Χρειάζεται επίσης να υπενθυμίσουμε ότι πριν ακόμα από την εκδήλωση της κρίσης, φυσικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων (π.χ. ο πρόεδρος του ΣΕΒ) κατηγορούσαν ως ανίκανο το πολιτικό σύστημα, γιατί υποτίθεται ότι δεν προωθούσε με τους απαραίτητους ρυθμούς τις αναγκαίες για το κεφάλαιο μεταρρυθμίσεις (οι βασικότερες από τις οποίες υλοποιούνται σήμερα μέσω του μνημονίου), εξασφαλίζοντας τη μέγιστη κοινωνική συναίνεση.
Με την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, ενισχύθηκαν τα σενάρια για αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με σκοπό την αντιμετώπιση των «παθογενειών» του. Ως παθογένειες θεωρούνται ή ονομάζονται: Ο ρόλος και η λειτουργία των κομμάτων, η σχέση δικαιοσύνης - κυβέρνησης - κόμματος που κυβερνά, η υποτιθέμενη υποχωρητικότητα του πολιτικού συστήματος μετά τη Μεταπολίτευση απέναντι σε λαϊκές διεκδικήσεις κ.ά. Ως φάρμακο στις λεγόμενες παθογένειες προτάσσεται η ανάγκη μιας νέας Μεταπολίτευσης, μια «τέταρτη ελληνική δημοκρατία», η διαμόρφωση νέου Συντάγματος που θα προκύψει μέσω μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.
Τέτοιες προτάσεις έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς στον αστικό Τύπο από αρθογράφους όπως ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», από πολιτικούς φορείς όπως η «Σπίθα», από τη ΝΔ κ.ά. Για ανάγκη νέας μεταπολίτευσης μιλάει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος κ.ά. Ενώ ο Μάκης Βορίδης του ΛΑ.Ο.Σ., σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», (7/6/2011) ζητά: «Επαναστατικό Κίνημα όπως αυτό του 1909 στο Γουδή, το οποίο θα οδηγήσει σε ανατροπή της παρούσας Βουλής, Συντακτική Συνέλευση, ψήφιση νέου Συντάγματος». Ενα νέο Γουδή προβάλλουν και διάφοροι άλλοι, πολλοί από τους οποίους μίλησαν και στη συγκέντρωση - ημερίδα του λεγόμενου πνευματικού κόσμου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις αρχές Απρίλη.
Σίγουρα δεν μπορούμε να προδικάσουμε εάν η ανάγκη ισχυροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος για να εξυπηρετήσει τη στρατηγική του ενάντια στην εργατική τάξη θα εκφραστεί σε τέτοιες διεξόδους. Το δεδομένο είναι ότι στην περίοδο της κρίσης έχει ανάγκη και την παραπέρα θεσμική θωράκισή του, και μάλιστα με πιο περιοριστικά μέτρα απέναντι στο ταξικό εργατικό κίνημα και το κόμμα του, το ΚΚΕ. Τέτοιο στόχο υπηρετεί και το νομοσχέδιο για τα οικονομικά των κομμάτων.
Σχεδόν κανένα από αυτά τα σενάρια δεν είναι καινούριο. Κατά καιρούς έχουν κατατεθεί από εκπροσώπους της αστικής σκέψης τα τελευταία 3-4 χρόνια.
Μερικοί από τους παράγοντες που επιβάλλουν τη συζήτηση για τη «νέα μεταπολίτευση» είναι οι εξής: Η μεγάλη φθορά και απαξίωση του αστικού πολιτικού προσωπικού, τη στιγμή που αυξάνουν οι απαιτήσεις για την εξυπηρέτηση των γενικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η αμφισβήτηση από τμήματα της ίδιας της αστικής τάξης όχι μόνο πλευρών της πολιτικής διαχείρισης, αλλά και επιλογών στις διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες (π.χ. από μια σειρά αστικές δυνάμεις προβάλλεται η ανάγκη προσανατολισμού σε Ρωσία και Κίνα και από αυτήν τη σκοπιά γίνεται κριτική στη μνημονιακή σύμβαση). Η ανάγκη να χτυπηθεί το εργατικό κίνημα, να αντιμετωπιστούν οι λαϊκές αντιδράσεις θέτοντας στο στόχαστρο το πιο συνειδητό, πρωτοπόρο και οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, το ΚΚ, το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Η επιχείρηση αξιοποίησης των λαϊκών αντιδράσεων στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων, και των αστικών σχεδιασμών για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κατανοήσουμε το σύνθημα της αληθινής ή «άμεσης δημοκρατίας», που προβάλλεται αυτές τις μέρες με αφορμή και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Είναι σύνθημα που έχει διατυπωθεί τα προηγούμενα χρόνια και από διάφορους αστούς πολιτικούς και στοχαστές: «Αναζητώ ανακατατάξεις ουσιαστικές στο σύστημα που έχουμε, πρέπει να ωριμάσει η ιδέα ότι ο πολίτης είναι αυτός που είναι υπεύθυνος, πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε το σύστημα, να καταλάβουμε ότι εμείς θα φέρουμε πίσω την άμεση δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία όπως είναι σήμερα έχει φοβερά τρωτά». Τα παραπάνω επισημαίνει η Βιργινία Τσουδερού το 20061.
Προφανώς, η Βιργινία Τσουδερού, που έχει θητεύσει στο ΔΝΤ από τη δεκαετία του 1950, στην κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη και σε άλλα αξιώματα του αστικού συστήματος, ούτε έγινε ξαφνικά αναρχοαυτόνομη, ούτε πίστεψε σε μια ουτοπική «άμεση δημοκρατία». Η αναφορά στην «άμεση δημοκρατία» αποτυπώνει σχεδιασμούς ενσωμάτωσης, την ανάγκη οι «πολίτες» να νιώθουν υπεύθυνοι για τα προβλήματα του αστικού κράτους.
Οι «υπεύθυνοι» πολίτες - όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν - δεν είναι μόνο προϋπόθεση της «άμεσης δημοκρατίας», αλλά και οι διαδικασίες της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας» αποτελούν ταυτόχρονα και όχημα για να γίνουν οι «πολίτες» πιο «υπεύθυνοι», δηλαδή πιο οργανικά ενταγμένοι στις επιδιώξεις του συστήματος. Αφού οι λεγόμενες «αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες» θα λειτουργούν εντός των ορίων που καθορίζουν οι ιερές και απαραβίαστες κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις, η ανάγκη του κεφαλαίου για κερδοφορία. Ετσι, για παράδειγμα, πολύ «αμεσοδημοκρατικά», με δημοψήφισμα, οι Ιταλοί εργαζόμενοι της FIAT παραιτήθηκαν από δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στο όνομα της κρίσης.
Αλλοι επίσης αστοί δημοσιολόγοι, «πιο προσγειωμένοι» στην πραγματικότητα, προτείνουν κοινοβουλευτική δημοκρατία με «ενέσεις άμεσης δημοκρατίας», όπως υποστήριξε ο Νίκος Κοτζιάς (πρώην σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου) στην ομιλία του σε ημερίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών (Απρίλης 2011). Αναρωτήθηκε: «τι σημαίνει δημοκρατία;» και απάντησε: «συναινετικός μηχανισμός αντιμετώπισης των καταστάσεων». Ο Ν. Κοτζιάς και άλλοι ομιλητές αναφέρθηκαν στην ανάγκη θέσπισης μιας σειράς αλλαγών όπως: Εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από «συνέλευση συνταγματικής εκλογής», ο εκλογικός νόμος να πάει πιο κοντά στο γερμανικό εκλογικό νόμο με προϋπόθεση τον «εκδημοκρατισμό» των κομμάτων, δηλαδή τον έλεγχό τους από το αστικό κράτος, την καθιέρωση δημοψηφισμάτων μέσω συλλογής υπογραφών και νομοθετικές πρωτοβουλίες από τα κάτω.
Γίνεται φανερό ότι με όχημα τη λεγόμενη «άμεση δημοκρατία» προωθείται η διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ενσωμάτωσης και καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος που θα ενισχύσει τον αντιδραστικό αντιλαϊκό χαρακτήρα του αστικού κράτους.
Το σύνθημα περί «άμεσης» ή «αληθινής» δημοκρατίας μπορεί να υιοθετείται από λαϊκές μάζες που αντιλαμβάνονται την έννοια της δημοκρατίας αταξικά και δε συνειδητοποιούν ότι ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του αστικού πολιτικού συστήματος πηγάζει από τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα και όχι από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου του αστικού πολιτικού συστήματος.
Είναι τουλάχιστον αστείο από μια σειρά δυνάμεις να προβάλλεται σήμερα ως πρότυπο η «εκκλησία του δήμου» της αρχαίας δουλοκτητικής Αθήνας, όταν η έννοια πολίτης με δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν αφορούσε τη συντριπτική μειοψηφία του πληθυσμού που ήταν δουλοκτήτες και όχι τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της Αθήνας, που ήταν είτε δούλοι είτε στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή, η πολιτική πρόταση για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία λοιδορείται ως «ουτοπική και ανεφάρμοστη».
Ταυτόχρονα, τα περί «αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών» προβάλλονται με σκοπό να χτυπηθεί η ίδια η ανάγκη οργανωμένης δράσης, η ανάγκη ταξικής οργάνωσης, να δημιουργηθεί «υγειονομική ζώνη» ανάμεσα στη λαϊκή διαμαρτυρία και τα ταξικά συνδικάτα, στην οργανωμένη πάλη με στόχο τη λαϊκή εξουσία. Ετσι, «ακομμάτιστα», «αμεσοδημοκρατικά», «αυθόρμητα» , «ακηδεμόνευτα», προωθείται με την παρέμβαση αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (φανερών ή κρυμμένων) ο εγκλωβισμός της λαϊκής διαμαρτυρίας στους σχεδιασμούς αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, συσκοτίζεται το αληθινό επίκαιρο ερώτημα, που είναι: «Ποια τάξη βρίσκεται στην εξουσία; Δημοκρατία για ποια τάξη;».
Δηλαδή, η λύση για την εργατική τάξη δεν είναι απλά η αλλαγή μιας αστικής κυβέρνησης από μιαν άλλη αστική, όπως και να βαφτίζεται αυτή - «πατριωτική», «αντιιμπεριαλιστική», «αριστερή» - αλλά η αλλαγή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.
Θεσμοί και όργανα της νέας εργατικής - λαϊκής εξουσίας θα γεννηθούν μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, αρχικά ως μορφές οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές - εργατικές γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας - στις σχολές κατάρτισης και εκπαίδευσης, από τη φτωχολογιά στην αγροτική παραγωγή, τους εργάτες γης, τους πολλαπλά εκμεταλλευόμενους μετανάστες εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους που συνθλίβονται από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα μονοπώλια.
Η οργάνωση της μαζικής συμμετοχής με όρους κινήματος στη σύγκρουση για τα καθημερινά προβλήματα που οξύνονται, ενάντια στις απολύσεις, για τη διεκδίκηση μέτρων για τους ανέργους, ενάντια στις κατασχέσεις, για την υγεία και μόρφωση του λαού, να διεκδικεί με σύγκρουση και σε τοπικό επίπεδο με επιχειρηματίες, με την τοπική κρατική διοίκηση, θα αποκαλύπτει και θα ξεσκεπάζει τις μορφές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Τα βήματα στη λαϊκή συμμαχία με την κοινή δράση του ταξικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, της φτωχής αγροτιάς στην ΠΑΣΥ, των αυτοαπασχολούμενων της ΠΑΣΕΒΕ, των εργατριών και των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων στην ΟΓΕ, των νέων της εργατικής τάξης, που σπουδάζουν και πολλοί εργάζονται, στο ΜΑΣ, η συγκρότηση Λαϊκών Επιτροπών σε τοπικό επίπεδο συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση.
Μορφές οργάνωσης της λαϊκής πάλης και συμμαχίας όπως οι Λαϊκές Επιτροπές, σε συνθήκες ακόμα πιο μεγάλης όξυνσης της κατάστασης, σε συνθήκες σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, από σχολεία οργάνωσης και πάλης, θα γίνουν οργανώσεις για την αποφασιστική σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου, θα αναδειχτούν σε φύτρα νέας εξουσίας.
Η εργατική - λαϊκή εξουσία στηρίζεται στην ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των μελών των παραγωγικών συνεταιρισμών, της νεολαίας, των γυναικών στην άσκηση της εξουσίας και σε όλες τις διαδικασίες της εργατικής δημοκρατίας, τους θεσμούς του εργατικού - λαϊκού ελέγχου.
Η εκλογή των αντιπροσώπων στα όργανα εξουσίας θα γίνεται με βάση τις μονάδες της παραγωγής, η εκλογή των ανώτερων οργάνων εξουσίας από τα κατώτερα εξασφαλίζει τον έλεγχο της δουλειάς των εκλεγμένων, τη δυνατότητα άμεσης ανάκλησής τους από τους εκλογείς τους. Το ανώτερο σώμα εξουσίας δε θα είναι κοινοβούλιο, αλλά θα αποτελείται από αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, που στην πλειοψηφία τους δε θα ξεκόβουν από την παραγωγή, δε θα έχουν κανένα υλικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους σ' αυτό.
Χωρίς αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, χωρίς αφαίρεση της οικονομικής κυριαρχίας από τα μονοπώλια και τους καπιταλιστές, χωρίς την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί η λαϊκή εξουσία έχει ως βασικό περιεχόμενο την κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ως κύριο καθήκον την κεντρικά σχεδιασμένη οργάνωση της παραγωγής, με σκοπό την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτό το καθήκον συνειδητά συμπληρώνεται με την προώθηση της συνένωσης των αυτοαπασχολούμενων της αγροτικής παραγωγής σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, τη σχεδιασμένη εξασφάλιση εργασίας σε όλους τους ικανούς προς εργασία

Σταύρωση

Για τα εκατομμύρια των ΣΤΑΥΡΟΜΕΝΩΝαπό τους ναζί. Αυτοί που κρατούν ακόμα τους αγκυλωτούς σταυρούς και τους ζωγραφίζουν, ας το ψάξουν και ας προβληματιστούν

Αντώνης
Εκεί στη σκάλα την πλατειά στη σκάλα των δακρύων
στο Βιλεγκράμπεν το βαθύ το λατομείο των θρήνων
Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν
Βράχο στην πλάτη κουβαλούν βράχο σταυρό θανάτου
Εκεί ο Αντώνης στη φωνή φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ βόηθα ν' ανέβω τη σκάλα
Μα κει στη σκάλα την πλατειά και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά τέτοια σπλαχνιά είν κατάρα
Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα
και συ λεβέντη μου έλα δω βράχο διπλό κουβάλα
Παίρνω διπλό παίρνω τριπλό μένα με λεν Αντώνη
κι αν είσαι άντρας έλα εδώ στο μαρμαρένιο αλώνι

Ιάκωβου Καμπανέλη από το Μαουτχάουζεν. (Μουσική Μ. Θεοδωράκη.)
Το ομόνιμο βιβλίο του Ι. Καμπανέλη, φωτίζει αρκετά τι σημαίνουν οι αγκυλωτοί σταυροί και η ιδεολογία των ναζί και τι είδους (άτομα) καλούνται να την εφαρμόσουν.

Κανεί τζαι πέλλανες μας

Είπες μας το τζαι τούτο ρε Αβερωφ Νεοφ΄υτου, να στείλει η κυβέρνηση νομοσχέδιο για να μειώθουν οι μισθοί των βουλευτών. Μα ενναι δουλεία της βουλής να το κάνει; Ή νομίζεις μόνο όταν θα αυξηθεί ο μισθός των βουλευτών νομοθετούν που μόνοι τους. Νομίζεις τρώμεν κόνναρα;

Που είναι ο σεβασμός της( εξουσίας) εκκ΄λησίας

Γιατί να είμαι υποχρεωμένος κάθε Κυριακή να ξυπνώ από τις 6:30; Γιατί κάθε Κυριακή να είμαι υποχρεωμένος να άκουω λειτουργία; Γιατί να μη μπορώ να απολαύσω την ησυχία του κυριακάτικου πρωινού; Γιατί να μη μπορώ σπίτι μου να διαβάσω με την ησυχία μου; Γιατί να μη μπορώ να ακούσω μουσική ή ότι άλλο θέλω χωρίς να άκουω πιο δυνατά τον ιερέα και τους ψάλτες να φωνάζουν;
Ζούμε σε μια δημοκρατία που ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει, χωρίς βέβαια να ενοχλεί τους συμπολίτες του, πρέπει να ξέρουμε πως η ελευθερία μα σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου και να σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων. Η εκκλησίες αντί να δίνουν το καλό παράδειγμα και να καθοδηγούν τον κόσμο σ’ αυτή την κατεύθυνση, ενεργούν προς την αντίθετη κατεύθυνση και με φασιστική νοοτροπία. Μας ξεκουφαίνουν με τα μακρόσυρτα και εκκωφαντικά κτυπήματα των καμπάνων, μας υποχρεώνουν να άκουμε λειτουργία όποτε έχει, βάζοντας τα μεγάφωνα στο τέρμα, ώστε δε μπορούμε ν’ ακούσουμε τίποτε άλλο ή να ησυχάσουμε.
Έχω την κακή τύχη να κατοικώ ανάμεσα σε δύο εκκλησιές του αγ. Χαραλάμπους και του αγ. Μηνά στο Γέρι. Τί πρέπει να κάνω αφού δεν καταλαβαίνουν; Πότε επιτέλους οι αρμόδιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, ώστε να μην οδηγούμαστε στο να παίρνει ο καθένας τον νόμο στα χ΄ερια του και να προβαίνει σε παράνομες πράξεις; Μήπως η λύση είναι οι βόμβες;

Σαλάτα αντιΑΚΕΛ

Οι σκέψεις αυτές γράφτηκαν στις 21 Ιούλη 2010
Διάβασα τα (άρθρα) του κ. Χαράλαμπου Μπρούντζου στον Πολίτη, στις 18 και 21 Ιούλη, και το μόνο που κατάλαβα, από τις μπερδεμένες σκέψεις που εκφράζει είναι πως τα έχει με το ΑΚΕΛ, γιατί δεν ξέρω ούτε και αντελήφτηκα κανένα σοβαρό επιχείρημα. Πάντως αν χρειαστώ δικηγόρο, δεθα πάω κοντά του, διότι με τέτοιες σκέψεις, χοργιάτικη σαλάτα (αντιακελ), φοβάμαι πως δε θα βρω το δίκαιο μου αν με τέτοιο τρόπο θα με υπερασπίσει.
Μπέρδεψε την υπόθεση της κενωθείσας βουλευτικής έδρας του ΑΚΕΛ, με την οριζόντια ψηφοφορία, τον κομμουνισμό κ.λ.π.
Για την βουλευτική έδρα αποφάσισε το δικαστήριο, εκτός και αν αμφισβητεί την απόφαση. Μάλλον όμως αυτό που αμφισβητεί είναι τον ρόλο των κομμάτων, τα όποία είναι η βάση της δημοκρατίας.
Αν κάποιος νομίζει πως είναι μεγάλη προσωπικότητα και έχει υποστήριξη από τον κόσμο, αν έχει κότσια ας βάλει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος. Το επιχείρησαν και άλλοι και είδαμε το αποτέλεσμα. Αντίθετα κάποιοι που έπαιρναν λίγες ψήφους, όταν εντάχθηκαν σε κάποιο κόμμα, κυρίως μεγάλο πήραν πολύ μεγάλο αριθμό ψήφων.
Νομίζω πως κάποιος πρέπει να ψηφίζεται για τις θέσεις που εκφράζει και όχι για το αν είναι όμορφος, ή επειδή μιλά ωραία, ή επειδή έχει καλές δημόσιες σχέσεις, ή προβάλλεται από τα κανάλια (κύρια της παραπληροφόρησης).
Όταν ανήκει κάποιος σ’ ένα κόμμα, είναι επιλογή του, και οφειλή να υπάκουει στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, έτσι είναι η δημοκρατία, αν το αντέχετε, αλλιώς, αυτός που θέλει να εκφράζει τις δικές του θέσεις και με αυτές να βαδίζει δε μπαίνει σε κόμμα για να μη δεσμεύεται. (Αρκετά μας μπέρδεψαν οι αξιωματούχοι κάποιων κομμάτων, που δεν βάζουν γλώσσα μέσα στο στομα τους, όντας αξιωματούχοι εκφράζουν δικές τους απόψεις και που να ξέρουμε εμείς τις απόψεις των κομμάτων τους).
Για την οριζόντια ψηφοφορία, έχω την άποψη πως είναι αντιφατικό, να σύμφωνο μ’ ένα κόμμα για τις θέσεις του και να ψηφίζω κάποιον από άλλο κόμμα, με διαφορετικές θέσεις, ή και εντελώς αντίθετες. Για πιο λόγο να τον ψηφίσω; Εκτός και αν δεν παίζουν ρόλο οι απόψεις του καθενός, ή μήπως θ’ ακολουθήσει άλλες θέσεις από εκείνες του κόμματος του;
Για τον κομμουνισμό, αυτοί που γνωρίζουν την ιδεολογία δεν έχουν πρόβλημα. Αυτοί που έχουν πρόβλημα είναι αυτοί που παθαίνουν αλλεργία στο άκουσμα της λέξης αυτής. Εξ άλλου αν ο κ. Μπρούντζος διαφωνεί με το ΑΚΕΛ, ας μην οργανωθεί ποτέ στο κόμμα αυτό.

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010