Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Αντίσταση-Αγώνας-Δημιουργία

Η στάση των εργαζομένων στην ΕΡΤ αποτελεί φωτεινό παράδειγμα. Και επειδή το κοινωνικό-οικονομικό κατεστημένο στην Κύπρο δεν διαφέρει, αναδημοσιεύω το πάρα κάτω κείμενο. Ό,τι και να κάνουν η ΕΡΤ θα παραμείνει ανοιχτή. Είτε οι εργαζόμενοι αποσυρθούν είτε η κυβέρνηση στείλει τα ΜΑΤ όπως έκανε στον Υμηττό, η ΕΡΤ θα μείνει ανοιχτή στη συνείδηση πάρα πολλών ανθρώπων, ίσως όλων κι ας μην το συνειδητοποιούν. Γιατί η ΕΡΤ δεν είναι ένας οποιοσδήποτε φορέας, υπηρεσία, εταιρία ή οργανισμός του Δημοσίου. Η ΕΡΤ είχε πολλές αδυναμίες, τα έχουμε χιλιοπεί, αλλά μέσα στα χρόνια ενσάρκωσε πάρα πολλά όνειρα, υλοποίησε πάρα πολλά σχέδια, κράτησε ένα αντίβαρο στον διαρκή εκφυλισμό του πολιτικού συστήματος και στην πολιτισμική αλλοτρίωση που συντελέσθηκε τελικά με πρωταγωνιστές τα ιδιωτικά κανάλια που έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για να διαμορφώσουν τον πολίτη χαμηλών προδιαγραφών που είναι διάτρητος και χάνει από παντού. Φοβισμένος, πειθήνιος, παραπληροφορημένος, ημιμαθής, ανασφαλής, φτηνιάρης, ανταγωνιστικός και υποτελής στην εξουσία είναι κατάλληλος και πρόθυμος να χειροκροτήσει ακόμα και το βιασμό του και τον αφανισμό του. Η ΕΡΤ, αν και κρατική και υπό τον έλεγχο των κυβερνήσεων, τους καθότανε στο λαιμό. Ήταν ξένο σώμα στην παράγκα που έχουνε στο μυαλό τους για Ελλάδα. Παράγκα που δεν χωράει ούτε πολυφωνίες, ούτε πολιτισμό, ούτε –έστω ελάχιστη- αντικειμενικότητα. Στα χρόνια που το ραδιόφωνο, σε όλη την Ελλάδα, γάβγιζε αντί να παίζει μουσική και τραγούδια και η τηλεόραση βυθιζόταν στο έλος του «ριάλιτι σόου» και έπαιζε το ρόλο του κυματοθραύστη για να προστατεύει εμπόρους όπλων, εργολάβους και λαθρέμπορους, αυτούς που υφάρπαξαν τις συχνότητες και όλο το σινάφι τους, η ΕΡΤ συνέχισε τη μοναχική της πορεία ανάμεσα στις Συμπληγάδες. Τίποτα δεν σεβάστηκαν οι βάρβαροι. Τίποτα δεν αγαπάνε απ’ αυτό τον τόπο. Ούτε τη φυσική ομορφιά των τοπίων, ούτε τα δημιουργήματα των ανθρώπων, ούτε τους θεσμούς της δημοκρατίας. Κατεδαφίζουν, γκρεμίζουν, ισοπεδώνουν. Και είναι τόσο χυδαίοι και αδίστακτοι, που μας ξαφνιάζουν πάντα. Λες, κάθε φορά, δεν μπορεί να πέσουν τόσο χαμηλά. Και πέφτουν. Λες, δεν υπάρχει χαμηλότερα κι αυτοί το εφευρίσκουν. Το μέγεθος της απώλειας της ΕΡΤ είναι τεράστιο. Για τους εργαζόμενούς της, για τον πολιτισμό μας, για την εθνική μας υπόσταση. Γι’ αυτό, δεν θα ηρεμήσουμε μέχρι να την επαναφέρουμε σε πλήρη λειτουργία, και καλύτερη. Η ΕΡΤ έδωσε μαθήματα. Οι εργαζόμενοι κατόρθωσαν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Να κρατήσουν το κανάλι ανοιχτό και το ραδιόφωνο ανοιχτό για τόσες πολλές βδομάδες, με ποιότητα και ταλέντο. Έδειξαν πόσο ικανοί είναι ακόμα κι όταν ολόκληρη η κρατική μηχανή και όλοι οι ιδιωτικοί μηχανισμοί προπαγάνδας είναι εναντίον τους. Και έδειξαν τις μεγάλες δυνατότητες που έχει η κοινωνία να διαχειριστεί τις τύχες της χωρίς τη σαπισμένη κάστα που εξακολουθεί, με την προτροπή και στήριξη των ξένων, να ξεχαρβαλώνει την Ελλάδα. Δυνατότητες που μόνο εάν αξιοποιηθούν από την Αριστερά, που δυσκολεύεται να βρει το σφυγμό των δημιουργικών ανθρώπων, θα μπορέσει η Ελλάδα να αποτινάξει τα παράσιτα που την απομυζούν και να ανακάμψει. Κι αν πολλοί συμπολίτες μας ακόμα δεν έχουν καταλάβει σε τι λάκκο έχουν πέσει, η Αριστερά δεν πρέπει να τους χαϊδεύει, αλλά να τους ταρακουνάει. Στέλιος Ελληνιάδης Τελευταία τροποποίηση Τετάρτη, 07 Αύγουστος 2013 14:40 Δημοσιευμένο σε Περίπτερο Ιδεών

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Αύγουστος!

Γειτόνοι μου να είστε καλά όπου και να είστε. Παρατείνεται την διαμονή σας εκεί όσον γίνεται πιο πολύ. Αν είναι δυνατό για πάντα. Σας ευχαριστώ για την ησυχία που μου προσφέρετε. Να ήταν πάντα Αύγουστος! Εκτός από την ησυχία είναι και τα σύκα και τα παπουτσόσυκα από το δικό μας περιβόλι.

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Νύχτα στη Λευκωσία

Αφού πέρασαν αρκετά χρόνια που δεν πήγαμε νύχτα στο κέντρο της Λευκωσίας (χώρας), την περασμένη Παρασκευή μετά από ένα βάσανο από την πολλή τροχαία κίνηση και για να σταθμεύσουμε το αυτοκίνητο που δεν βρίσκαμε χώρο, πήγαμε στην πλατεία Ελευθερίας όπου δινόταν συναυλία μάλλον από κύπριους καλλιτέχνες. Διασχίσαμε την οδό Λήδρας και καταλήξαμε σε μια καφετερία στην Ονασαγόρου. Είχα την εντύπωση πως βρισκόμουν στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, ή σε κάποια άλλη πόλη του εξωτερικού. Τα διάφορα εστιατόρια, παγωταρίες, ταβέρνες, καφετερίες κ.α. ήταν γεμάτα κόσμο, και πολλοί άνθρωποι κάθε ηλικίας περπατούσαν στους πεζόδρομους. Διερωτώμαι όμως γιατί αυτές οι άβολες καρέκλες, τα ποτήρια σαν σωλήνες που μ’ ένα κούνημα του τραπεζιού ή αδέξιο άγγιγμα θα πέσει κάτω και το περιεχόμενο του θα τα καταβρέξει όλα; Καλή η ζωοφιλία αλλά σε τέτοιους χώρους πρέπει να παίρνουν και τους σκύλους τους και ενώ απολαμβάνεις το φαί σου, το παγωτό σου, ένας σκύλος μπροστά σου να χέζει έστω και αν ο ιδιοκτήτης του τα μαζεύει μ’ ένα σακούλι; Θα μάθουμε άραγε καμιά φορά να κυκλοφορούμε με τα λεωφορεία (και σ’ αυτό το ζήτημα η παρούσα κυβέρνηση αντί να κτίσει γκρέμισε προσπάθειες που έγιναν από την προηγούμενη διακυβέρνηση), ώστε να υπάρχει λιγότερη κίνηση στους δρόμους και επιτέλους πότε θα μάθουμε πως τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς, και όχι για τα’ αυτοκίνητα, ώστε οι πεζοί να μην περπατούν στους δρόμους με όλους τους κινδύνους; Η βόλτα γίνεται πιο άνετη και ευχάριστη στην πόλη αν περπατούμε με ασφάλεια πάνω στα πεζοδρόμια και χωρίς εμπόδια. Πότε θα εφαρμοστεί αυτός ο νόμος για την παράνομη στάθμευσή; Μπορώ να πω πως οι πεζόδρομοι Λήδρας και Ονασαγόρου είναι ένας καλός χώρος για να περάσει κάποιος το βράδυ του.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Πόσον περιπαίξιμον........;

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι ο ανώτερος λειτουργός του υπ. Οικονομικών (κ. Παντελή, ο οποίος συνόδεψε τον Αναστασιάδη στο eyrogroup), καθόταν στο γραφείο του και επειδή είχε ελεύθερο χρόνο, είπε να ετοιμάσει ένα νομοσχέδιο για κούρεμα (κλοπή) καταθέσεων και πήρε τηλέφωνο στην νομική υπηρεσία του κράτους και διάταξε ετοιμασία του νομοσχεδίου (κύριοι της νομικής υπηρεσίας έτσι λειτουργάτε; Όποιος σας τηλεφωνήσει από τα υπουργεία για να ετοιμάσετε νομοσχέδια το κάνετε;) Μπορούν στα υπουργεία οι ανώτεροι λειτουργοί να παίρνουν πρωτοβουλίες για να ετοιμάζουν νομοσχέδια; Γιατί τότε και άλλοι λειτουργοί δεν αναλαμβάνουν τέτοιες πρωτοβουλίες και για άλλα θέματα ώστε να επιλυθούν διάφορα προβλήματα; Ή δεν έχουν αυτοί εμπνεύσεις; Τότε δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Μήπως ο ανώτερος λειτουργός του υπ. Οικονομικών είναι άνθρωπος της τρόικα και λειτουργεί ως τέτοιος αγνοώντας την κυβέρνηση και τον πολιτικό του προϊστάμενο; Τότε προκύπτει θέμα σοβαρό για τον ίδιο, αλλά προκύπτουν και πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση. Μήπως ενέργησε κατόπιν εντολών του συναγερμού; Και πάλιν προκύπτουν ευθύνες για τον ίδιο και πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση. Τελικά στο γενικό πλαίσιο υποκρισίας και ψεμάτων στο οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση για να επιβάλει την πολιτική της, έδωσε εντολή να ετοιμαστεί νομοσχέδιο για την κατάσχεση των καταθέσεων και τώρα προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στον ανώτερο λειτουργό που συνόδεψε τον Αναστασιάδη και θέλουν να μας πουν επί πλέον πως δεν τον ενημέρωσε; Ε, κανεί ολάν, πόσον περιπαίξιμον; Πότε επιτέλους θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και το πολιτικό θάρρος να πουν καθαρά πως αυτές είναι οι θέσεις και η πολιτική τους; Αποστασιοποιούνται από την ιδεολογία τους τον νεοφιλελευθερισμό (Η Θάτσερ πέθανε οι ιδέες μένουν) παρουσιάζονται με άλλο πρόσωπο και στην πράξη προωθούν την νεοφιλελεύθερη πολιτική και το δόγμα του shock. www.aisopos.blogspot.com

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Η πραγματικότητα ποιητικά!!!!!

(Αντιγράφηκε από aneforiwn.blogspot.com ανάρτηση 22 Σεπτεμβρη 2012). Δημήτρη Λιπέρτη: “Η Αρκοντιά” «Α παππού, ήρτεν ο Καλλής ‘που την Ληνούν, λαλούσιν, Τζι επέζεψεν στου Γιάκουμου τζιαι πάσιν να τοδ δούσιν. Εν ‘που τους πρώτους του χωρκού τζιαι τα γεννητικά του Φτάννουσιν ‘πού τον τόπον μας, η Κακουλλού εθ θκειά του. Αρκόντηνεν θέμι πολλά τζιαι για την αρκοντιάν του Όπου σταθούν, φουμίζουν τον. Μμα για την αθθρωπκιάν του Είπεν κανένας τίποτε; Αννοίξαν στόμαν, γυιέ μου; Θεέ μου, κάψε τζι άφησε να μεν τοδ δω ποττέ μου Τον πίσσην, τον λιμάντερον, τουν το κακόν κακκάτιν Που πάντα πάνω στο δικόν του άλλου εσ’ αμμάτιν. Αν έκαμεν, βρε Νικολή, ππαράδες τζιαι δανείζει, Θαρεύκεσαι τζι αθθρώπεψεν; τίποτες έντζι αξίζει, Η αρκοντιά καλή ένι, μμα να σ’η δικοσύνην Με την αγάπην, την τιμήν, την ελεημοσύνην. Ει δε τζιαν ου, ας μεν έσ’η ο άθθρωπος να φάη Τζιαι νάνι ασπροπρόσωπος όπου σταθή τζιαι πάει. Τούτος τζι όσοι του μοιάζουσιν, αφήτις ξισπιτώσουν Τζιαι κάμουν σ’ίλια δκυο κακά τους λας τζιαι γερημώσουν, Αφήτις πκιον τους κάμουσιν τ’ Άι Τζιεγκιά μανάλλιν Τζιεν τους αφήσουν για να φαν με πρότσαν με κουτάλιν, Αφήτις κάμουν τάρταλα τα έσ’ει τους, λαλούσιν Πως τηφ φτωχολογιάν πονούν τζιαι πως την αγαπούσιν. Τζι άμα γεράσουν τζι ύστερις πων να κλειδοστομιάσουν Πων ημπορούν ν’ αρπάξουσιν, να κλέψουν τζιαι να πκιάσουν, Κάμνουσιν τζιαι ταξίματα, στες εκκλησιές διούσιν Για να τους μνημονεύκουσιν αντάν να λουτουρκούσιν. Τζι ήνταν που δκιουν; Εν τους καμούς τ' ανήμπορου πλασμάτου Της ορφανιάς τα δάκρυκα, του ψυχομασ’ημάτου, Του γέρου τ’ αναστέναμαν, της ρκας το μοιρολόιν Τζιαι της σ’ηρκάς τα κλάματα που κάμαν χωρκολόιν Τζι ατσίππωτα στην εκκλησιάν δκιουν πρόσφορα τζιαι νάμαν Τζ’είνοι που κάψασιν τους λας τζ’ εσύρτην τόσον κλάμαν.» ΄Έτσι είναι τα πράγματα γι’ αυτό ψηφίζουμε ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΛΑ